wie werkt er mee?

EDM_1621

logo_lucinda_ra_klein

Het Fioretti Project kwam tot stand in co-productie met de kinderen, de jongeren en het personeel van Fioretti.

Lucinda Ra is Simon Allemeersch, Giovanni Barcella, Bart Capelle, Barbara Claes, Stefanie Claes, Maarten De Vrieze, Brigitte Mys, Jeroen Van Herzeele, Frédéric Aelterman en Mario Debaene. Lucinda Ra is een gelegenheidscollectief. Lucinda Ra heeft een verleden van lijmverslaving maar een gouden toekomst.

In het kort: Giovanni Barcella en Jeroen van Herzeele zijn de muzikanten (respectievelijk drum en sax). Maarten De Vrieze is fotograaf, maakt beeldend werk en bouwt. Stefanie Claes, Simon Allemeersch en Barbara Claes werken als theatermakers. Bart Capelle is de dramaturg. Brigitte Mys regelt de zakelijke kant, Mario Debaene zal de affiche en de bijkomende publicatie ontwerpen, en Vincent Vandenbossche zorgt voor de spreiding en de verkoop.

 

Giovanni Barcella (Italië, °1970) studeerde als jazzdrummer bij Arki Buelli en bij het ​​CDPM centrum met Giampiero Prina. Hij vestigde zich in België in 1999 en startte samenwerkingen met Koen de Cauter, Fapy Lafertin, Dick Van der Harst en Bart Maris. Sindsdien heeft hij gewerkt met lokale en internationale artiesten en bands. Zijn stijl is intens, explosief en poëtisch tegelijkertijd. Je zou kunnen zeggen dat zijn moedertaal free jazz is, hoewel hij ook houdt van andere stijlen en tradities. Hij werkte samen met Jean-Jacques Avenel, Marshall Allen, Reggie Washington, Dan Tepfer, Kris Wanders, Jeroen Van Herzeele, Charles Gayle en anderen. Hij speelde solo of als sideman op verschillende internationale festivals zoals : Muziek Antwerpen , Blue Note festival, Gent Jazz, Jazz Middelheim, Jazz à Liège, Happy New Ears in Buda, Clusone Jazz, Lille, Avignon, Wenen – of ook in Portugal en Denemarken. Barcella is lid van groepen als Moker, Backback, Bart Maris / Barcella duo, Jeroen van Herzeele Quartet et duo, Paul van Gijsegem trio C02, en Charles Gayle Trio . Hij duikt vaak op in theater- of dansproducties. Hij toerde bijvoorbeeld in 2012-2013 met een theaterstuk Het fantastische leven van de heilige christoffel zoals samengevat in twaalf taferelen en drie liederen, dat geselecteerd werd voor zowel het Vlaamse Theaterfestival als het Nederlandse. Barcella was ook de iniator van het gratis muziekplatform Ciclic Records , lid van de jury van de Jong Jazz Talent wedstrijd op Gent Jazz. Sinds 2004 is hij ook muziekprogrammator bij het festival Citadelic, bij El Negocito Records en Club. Momenteel werkt hij aan opnames met de band Backback en is er net een Europese tour met Charles Gayle achter de rug.

 

Jeroen Van Herzeele (°1965) studeerde tenor sax aan de jazz-studio in Antwerpen en kreeg les van Dave Pike, Peter Hertmans en John Ruocco, en volgde in de VS workshops bij Joe Lovano en Dave Liebman. Hij speelt en speelde samen met onder anderen Toots Thielemans, Chris Joris Experience, Philip Catherine, Act Big Band, Octurn, Nathalie Loriers Quartet en Kris Defoort & Dreamtime. Hij maakt deel uit van een lange lijst van bands zoals Octurn, het Ben Sluijs Quartar, Mâäk’s Spirit, Ivan Paduart quartet, Variations on A Love Supreme, Kris Defoort’s Dreamtime en vele andere. Zelf is hij de bandleider van het Jeroen van Herzeele quartet, samen met Giovanni Barcella, Fabian Fiorini en wijlen Jean-Jacques Avenel – met de erfenis van de laatste muzikale periode van Coltrane (denk aan opnames als Interstellar Space, Meditations of Stellar Regions) als onuitputtelijke inspiratiebron. Zijn trektochten binnen en buiten de jazz brachten hem naar Syrië, Libanon, Koeweit, Canada, de VS, en grote delen van Europa en Afrika. In 1999 ontving Van Herzeele de Django d’Or-prijs, die elk jaar wordt toegekend aan een jonge uitmuntende jazzmuzikant, en de Louis Paul Boon-prijs voor zijn hele oeuvre. Momenteel doceert hij aan het conservatorium van Brussel.

 

Stefanie Claes (°1983) studeerde plastische Kunsten aan Sint Lucas in Gent en daarna behaalde zij haar master in de dramatische kunsten Regie aan het Rits in Brussel. Ze speelde als acteur o.a in Sleutelveld (Bronks), Kreon (Zuidpool) en à l’Attente du livre d’or (KVS en Campo) maar ze legt zich vooral toe op het maken van eigen projecten. In 2009 was ze maker van Roberta nooit huilen (Rits en Bâtard festival). Stefanie won met haar eindwerk Het Feest Van De platte Cake de KBC TAZprijs en ze maakte met de prijs TRIOMFF samen met Barbara Claes. Met Barbara maakte ze eerder Non kannibaal, een gruwelijke en religieuze kindervoorstelling voor volwassenen en voor het Bâtard festival werkten ze met een jeugdkoor hieraan verder tot Maar De Wolven die leven Nog. Datzelfde jaar schreef Stefanie Bottekes in het schrijversgevang van Monty, een fragmentarisch scenario waarin zij in twintig bladzijden 1 moment van verdrinking probeert te vangen. Deze tekst werd het materiaal voor de voorstelling De Bottekes: een project i.s.m met 12 leerlingen van het Maria Boodschaplyceum in Brussel, Michaël Vandewalle en Barbara Claes. In 2012 werkte ze mee aan Het Fantastische leven van de heilige Sint Christoffel zoals samengevat in twaalf taferelen en drie liederen. Deze voorstelling werd geselecteerd voor Circuit X en Het Theaterfestival, en kreeg de Roel Verniersprijs. Vorig jaar maakte ze met Barbara Claes De Bultenklacht in de Figuranten in Menen, met een groep uit de psychiatrische instelling van Menen. Vervolgens maakten ze De Bultenklacht op een andere manier in Monty. Naast haar theaterwerk werkt Stefanie ook aan beeldend werk zoals tekeningen en figuren.

 

 

Barbara Claes (°1983) behaalde haar meestergraad in het theater in het Rits, Erasmushogeschool Brussel (2010). Daar werden de volgende creaties geboren: Nimmermeer (De Maan in coproductie met Abattoir Ferme) en A l’attente du livre d’or (Campo en KVS). Beide stukken werden genomineerd voor Het Theaterfestival. Met haar zus Stefanie Claes creëerde ze Maar de wolven die leven nog (Batardfestival) en De Bottekes, in samenwerking met het Maria Boodschaplyceum en Triomff op TAZ waar Stefanie Claes de prijs won voor jong werk. Ze produceerden ook De Bultenklacht, een werk in vier fasen, waaronder een concert door de bourgeoisie, een werk met leerlingen van Siso Marco Polo, een voorstelling met een groep psychiatrische patiënten i.s.m de Figuranten in Menen en een voorstelling in de Monty Antwerpen. Samen met Stefanie Claes en Simon Allemeersch werd ze genomineerd voor ‘Het fantatische Leven van de heilige Sint Christoffel voor Het Theaterfestival en circuit X (2011), wat ook de Roel Verniersprijs opleverde. In samenwerking met de Scheld’apen en de Theatermaker schreef ze Akaaremoertoe Bahikoeroe (2013) een theaterstuk voor twaalf personen. Barbara werkt als actrice, performer, schrijver en theatermaker. Ze combineert een grote liefde voor poëzie, poppen en zelf gemaakte objecten, spoken word, landschappen, foolness, fantasie en talen.

 

Simon Allemeersch (°1980) studeerde Germaanse Talen aan de KU Leuven en volgde daarna de regieopleiding aan het Rits in Brussel. Tijdens deze opleiding raakte hij betrokken bij de werking van Nieuwpoorttheater, waar hij meewerkte aan verschillende voorstellingen en sociaal-artistieke projecten. In 2006 won hij de prijs voor Jong Theater op Theater Aan Zee met de voorstelling Marre de Boire. Samen met Giovanni Barcella en Nicolas Delalieux maakte hij daarop  De bokser en de dood (2007). Naast een onderzoeksperiode bij CAMPO (Reis naar het middelpunt der aarde, 2008-2009), zet hij zijn parcours verder binnen kunstenwerkplaats Scheld’apen: There’s a little café in disneyland in samenwerking met Nicolas Delalieux en stadion scheld’apen met Jozef Wouters en de Marco Polo school. Samen met Jozef Wouters, Bart Capelle, Giovanni Barcella en Jeroen Van Herzeele maakte hij de voorstelling Silence Fini (2009), en daarna in samenwerking met Barbara Claes, Stefanie Claes, Giovanni Barcella en Jeroen Van Herzeele Het fantastische leven van de heilige sint Christoffel zoals samengevat in twaalf taferelen en drie liederen (De Werf, 2012) – een voorstelling die geselecteerd werd voor het Theaterfestival 2012, Het Nederlands Theaterfestival en Circuit X, en bekroond werd met de Roel Verniersprijs. Momenteel maakt hij deel uit van de Stadsresidenten bij Kunstencentrum Vooruit, en geeft ook les als gastdocent aan het KASK in Gent.

 

Maarten Devrieze (°1983) Als geschoolde electromechanicus draaide Maarten Devrieze enkele jaren mee in de industrie. Met één jaar fotografie aan het KASK in Gent en twee jaar avondonderwijs op zak, gidste hij zichzelf. Na enige omzwerving (Europa, ex-Joegoslavië, Turkije en Iran) zoekend naar een weids landschap kwam hij in contact met enkele gelijkgestemden. Zo werkte hij met Karl Van Welden als assistent mee op het Oerol festival (2010) – om er samen met dramaturg Bart Cappelle Intro Saturn (2010) te ontwikkelen. Mede dankzij partners als De Vooruit, Pact Zollverein en de Vlaamse gemeenschap kon Saturn zich verder ontplooien en wordt er vandaag anno 2013 met wpZimmer een Europese tournee afgewerkt. Ondertussen maakte Maarten Nakoki Kokanga Yo Foto, een tentoonstelling met eigen werk in galerij Entrepot Fictif in Gent (2012), over de ontwikkeling van het landschap in de République Démocratique du Congo in 2010. In Congo had hij rondgekeken, gefotografeerd en verruilde hij er zijn oude kleren van de jeugdbeweging voor die van de mensen die hij tegenkwam. Het resultaat is werk in bariet, licht, ferrometaal, zijdeglansverf, polymeren, papier en objets échangés. Binnenin het kader van Rabot 4-358 kon Maarten een eigen beeldtaal ontwikkelen die een samenwerking met Simon Allemeersch over de torens heen mogelijk maakte. Zo maakte hij samen met Simon Allemeersch en Michiel Soete ook Assemblage d’une rue voor het Toc Toc Knock festival (2013) van de KVS. Tussendoor werkt hij zelf verder aan zijn eigen werk, waarbij omzwervingen onder andere in de Verenigde Staten een belangrijke plaats innemen.

 

Bart Capelle (°1978) werkt sinds 2002 als freelance dramaturg. Zijn werkterrein situeert zich veeleer in het makers- dan het repertoiretheater. In het verleden verzorgde hij de dramaturgie voor voorstellingen van onder andere Marijs Boulogne & Manah Depauw (Buelens Paulina), Ivan Vrambout (Action Malaise), Ontroerend Goed, Nieuwpoorttheater, Unie der Zorgelozen, Karine Pontiès & Lawrence Malstaf (Lod), Cie Barbarie, Ben Benaouisse, Pol Heyvaert (Campo), Union Suspecte, Simon Allemeersch en Karl Van Welden / Verenigde Planeten). Sinds 2010 werkt hij met regelmaat in het buitenland, onder meer aan This Time With Feeling (The Tramway & Glasgow International, UK), Fuck My Life (Cork Midsummer Festival, IE), Girl X en Knives in Hens (National Theatre of Scotland, UK), Exit Strategy  (Makeshift Ensemble, IE). Momenteel is hij betrokken bij de creatie van o.a. Eun Beagh Cannaidh (Fiona J. Mackenzie, National Theatre of Scotland) en Some Use For Your Broken Clay Pots (Christophe Meierhans).

 

Mario Debaene (°1964) Mario Debaene studeerde af aan het KASK in Gent als Meester in de audiovisuele kunsten binnen animatiefilm. Hij werkte zowel als cameraman, als ontwerper voor film en boeken of typograaf, o.a. in samenwerking met Gert Dooreman. Debaene was daarnaast ook illustrator voor De Standaard en Le Monde en voor tijdschriften zoals recto:verso of Humo. Doceert nu aan het Kask binnen de richting animatie en is vaste typograaf en vormgever bij tal van culturele organisaties en gezelschappen zoals Wunderbaum of Volkskunde Vlaanderen. Ontwierp al verschillende affiches en publicaties voor theatervoorstellingen van Simon Allemeersch.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s