langskomen op vrijdag

De eerste keer dat ik met Luckas, afdelingshoofd van Fioretti, praat stelt hij me voor om op vrijdag langs te komen. Dan wordt er gekookt in de leefgroepen en het is het ideale moment om er toe te komen. Tom werkt in Fioretti en schakelt ons meteen in. We helpen met koken vraagt ons ook om boodschappen te doen met met drie jongens en een meisje dat stage loopt in Fioretti.  Wanneer we op de tram staan te wachten zijn er twee van de jongens die testen hoe ver ze kunnen gaan. Letterlijk. Ze lopen elk een andere kant op. Maarten en ik weten niet goed wat te doen, en we wachten. Ze zijn al snel redelijk ver – maar omdat we niets zeggen en hen gewoon laten gaan kijken ze om en weten ze niet meer wat te doen. Ze komen een beetje teleurgesteld terug. Ik doe alsof het me niets kan schelen maar mijn hart klopt in mijn keel

Een van de pubers tegen mij, wanneer we op een tram wachten: Waarom laat gij uw haar nie knippen? Bosbeer. Bosbeer. Ge zijt een hoerezoon. Hoerezoon. Uw haar is mottig jong. Uw baard is te lang. Ga toch weg. Ga weg zeg ik. En dan onmiddellijk daarna, wanneer de tram toekomt: De tram is daar. Kommee kom. De tram is daar.  Dit soort van tegenstrijdige boodschappen hoor je vaak.

En toch, wanneer we later echt aan iets beginnen te werken (bijvoorbeeld de maquette en de kostuums) dan komt er van hen niets dan lof en grappige aanmoedigingen. Het moment dat je met hen kan werken en concreet aan iets kan bouwen is iedereen heel open en positief. Hoewel de concentratie soms kort is. Wanneer we aan de maquette bouwen probeer ik hele korte concrete opdrachten te verzinnen. Jij tekent de ramen, jij filmt.

Zowiezo gebeurt alles hier op vrijwillige basis. Wanneer we iets voorstellen merk je onmiddellijk dat de begeleiders aan de kinderen vragen of ze willen meewerken of niet. Wanneer wij hen vragen of ze het zien zitten om mee te werken met ons, dan is dat een logische vraag. Het spreekt vanzelf dat we hulp nodig hebben.

En je werkt het best individueel. Luckas vertelde dat er vaak een groepsdynamiek is die onderbroken moet worden. Ik kan me daar niet veel bij voorstellen – tot ik in de leefruimte kom. Het is opvallend hoe plots de sfeer kan omslaan. Er een probleem is aan tafel en twee kinderen beginnen tegen elkaar te roepen. Het verspreid zich als een lopend vuurtje. Als er eentje begint dan doet de rest meteen mee en dan is het hek van de dam.

Heel grappig is dat de begeleiders zich verdelen over enkele gastjes en dat er dan niemand nog op een kleine rosse jongen let. Die lacht naar mij en begint rondjes te lopen in de leefruimte terwijl hij roept: PIEMEL PIEMEL PIEMEL!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: